Cyberpunk: Η Φουτουριστική Δυστοπία

Μία από τις προσφορές του Φουτουρισμού όσον αφορά τη λογοτεχνία, την τέχνη και τη μουσική, ήταν η κουλτούρα της Cyberpunk. Πρόκειται για μια κουλτούρα όπου έκανε την εμφάνισή της στις ΗΠΑ και στο Δυτικό κόσμο κατά τις δεκαετίες του '60 και '70 και έφτασε στην ΕΣΣΔ κατά τα μέσα του '80.

Συγκεκριμένα, η Cyberpunk είναι ένα υποείδος της επιστημονικής φαντασίας  η οποία τείνει να επικεντρώνεται στον «συνδυασμό χαμηλού κοιν. επιπέδου ζωής και υψηλής τεχνολογίας» με προηγμένα τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και τα μέσα επικοινωνιών, όπου οι συγκρούσεις φτάνουν σε βαθμό διάσπασης ή ριζικής αλλαγής στην κοινωνική ιεραρχία. Ο συγγραφέας Λώρενς Πέρσον είχε δώσει μία ακριβή περιγραφή στους χαρακτήρες των Cyberpunk θεμάτων "ήταν περιθωριοποιημένοι, αλλοτριωμένοι μοναχοί, που ζούσαν στο παραπέτασμα της κοινωνίας σε γενικά δυστοπικές εκδόσεις του μέλλοντος, όπου η καθημερινή ζωή επηρεάστηκε από ταχείες τεχνολογικές αλλαγές, μια πανταχού παρούσα βάση πληροφορικής και επιθετική τροποποίηση του ανθρώπινου σώματος". Τα Cyberpunk σενάρια συχνά επικεντρώνονται σε συγκρούσεις ανάμεσα σε όντα τεχνητής νοημοσύνης, χάκερς και μεγάλες εταιρίες και τείνουν να τοποθετηθούν σε μια σχετικά κοντινή μελλοντικά Γη και όχι σε μακρινές μελλοντικές τοποθεσίες ή γαλαξιακές όψεις όπου συναντώνται σε μυθιστορήματα όπως το "Foundation" του Isaac Asimov ή το "Dune" του Frank Herbert . Οι υποθέσεις αφορούν συνήθως μετα-βιομηχανικές δυστοπίες αλλά τείνουν να χαρακτηρίζονται από εξαιρετική πολιτισμική ζύμωση και τη χρήση της τεχνολογίας με τρόπους που δεν έχουν προβλεφθεί ποτέ από τους αρχικούς εφευρέτες της ("ο δρόμος βρίσκει τις δικές του χρήσεις για τα πράγματα"). Μεγάλο μέρος της ατμόσφαιρας αντηχεί το φιλμ νουάρ, και τα γραπτά έργα στο είδος συχνά χρησιμοποιούν τεχνικές από αστυνομικά μυθιστορήματα.

Όσον αφορά το στυλ και το ήθος της ταινίας, μπορούμε να λάβουμε ως πολύ καλό παράδειγμα το Blade Runner, το Robocop ή το 12 Monkeys. Βιντεοπαιχνίδια (ιδίως τα 16bit στα gameboy), επιτραπέζια, όπως και παιχνίδια ρόλων όπως το shadowrun είναι αρκετά επηρεασμένα από τη cyberpunk κουλτούρα. Στα μέσα του '90 κιόλας, επηρέασε εώς ένα βαθμό τη μόδα και τη μουσική. Ακόμη, manga και anime όπως: Neon Genesis Evangelion, Ghost in the Shell, Akira, Ergo Proxy, Psycho Pass, Blame! και Serial Experiments Lain, έχουν αρκετά μεγάλες επιρροές από τη cyberpunk.

Τα στοιχεία που χρησιμοποιούνται από αστυνομικά μυθιστορήματα, φιλμ νουάρ και μεταμοντέρνα πεζογραφία, είναι για να περιγράψουν μία μηδενιστική και underground ηλεκτρονική κοινωνία. Σε πολλά μυθιστορήματα κιόλας, αρκετή εκ της δράσεως λαμβάνει χώρα στο διαδίκτυο, στον κυβερνοχώρο, θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και εικονικής πραγματικότητας. Η οικονομική και τεχνολογική κατάσταση της Ιαπωνίας αποτελεί τακτικό θέμα στη βιβλιογραφία της Cyberpunk της δεκαετίας του '80. Από την επιρροή της Ιαπωνίας στο είδος, ο Γουίλιαμ Γκίμπσον δήλωσε: «Η σύγχρονη Ιαπωνία απλά ήταν cyberpunk». Το Cyberpunk είναι συχνά τοποθετημένο σε αστικά, τεχνητά τοπία και τα "αποτραβηγμένα φώτα των πόλεων" χρησιμοποιήθηκαν από τον Gibson ως μία από τις πρώτες μεταφορές του είδους για τον κυβερνοχώρο και την εικονική πραγματικότητα. Τα αστικά τοπία του Χονγκ Κονγκ και της Σαγκάης είχαν σημαντικές επιρροές στο αστικό υπόβαθρο, την ατμόσφαιρα και τις ρυθμίσεις σε πολλά έργα του κυβερνοχώρου όπως το Blade Runner και το Shadowrun.

Η Cyberpunk ίσως αναφέρεται στους φιλήσυχους αναγνώστες και να τους καλεί σε μία επανάσταση εναντίον του συστήματος. Άλλωστε, σύμφωνα με τα λόγια του συγγραφέα David Brin "... μια πιο προσεκτική ματιά [στους cyberpunk συγγραφείς] αποκαλύπτει ότι σχεδόν πάντα απεικονίζουν τις μελλοντικές κοινωνίες στις οποίες οι κυβερνήσεις έγιναν τρελές και αξιολύπητες. Οι δημοφιλείς ιστορίες επιστημονικής φαντασίας από τους Gibson, Williams, Cadigan και άλλους παρουσιάζουν μία συσσώρευση εξουσίας, ανάλογη με αυτή στο 1984 του Orwell, τον επόμενο αιώνα, αλλά σχεδόν πάντα συγκρατείται στα μυστικά χέρια μιας πλούσιας ή εταιρικής ελίτ."

Ένα πολύ καλό παράδειγμα Cyberpunk τέχνης, - η οποία συγκαταλλέγεται στη νεο-φουτουριστική - είναι το Κέντρο της Sony στην πλατεία Ποτσνταμερ του Βερολίνου. Δυστυχώς, η αρχιτεκτονική της cyberpunk δεν επηρέασε αρκετούς αρχιτέκτονες ώστε να έχει περισσότερο απήχηση. Αντιθέτως, δεν είναι λίγα τα cyberpunk θέματα στη μούσικη. Psydoll, Front Line Assembly και Clock DVA, είναι λίγα μόνο από τα συγκροτήματα που έχουν επηρεαστεί από τη νεο-φουτουριστική cyberpunk. Είδη μουσικής που προήλθαν από αυτήν πάλι, θεωρούνται τα vaporwave και synthwave, τα θέματα του πρώτου εμπεριέχουν μία έντονη κριτική στον καπιταλισμό. Μιλώντας για τη μόδα, συνδυάστηκε με τα gothic και psychedelic στυλ, δημιουργώντας τα cybergoth και cyberdelic αντίστοιχα. Οι τελευταίοι, αν και εμφανίστηκαν να έχουν αρκετά κοινά με τους χίππηδες, δεν απέρριψαν την τεχνολογία, αντιθέτως ασχολήθηκαν με χάκινγκ και βάπτισαν τον υπολογιστή ως "το LSD του '90".

ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΣΕ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΕΣ

Η αποδοχή τοης cyberpunk από τον κόσμο του '80 ήταν τεράστια, εξού και οι κουλτούρες που επηρεάστηκαν από αυτήν. Τα νεο-φουτουριστικά είδη που προήλθαν από τη cyberpunk ήταν αρκετά. Τα σημαντικότερα χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες, τα φουτουριστικά, τα ρετροφουτουριστικά, τα φαντασίας και μία μίξη των προαναφερθέντων ειδών. Δε θα αναλύσω σε μεγάλο βαθμό το καθένα από αυτά, αλλά θα πω μερικά βασικά πράγματα.

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ:

1.Biopunk: Τα θέματα που αφορούν την biopunk κουλτούρα, δεν έχουν να κάνουν με υπερανεπτυγμένη πληροφορική επιστήμη, αλλά με βιοτεχνολογία. (βλέπε "The Island of Dr. Moreau από H.G. Wells)

2. Nanopunk: Παρόμοιο με την biopunk, με τη διαφορά ότι σ' αυτή την περίπτωση έχουμε νανοτεχνολογία. (βλ. Generator Rex και Transendence)

3. Postcyberpunk: Στη συγκεκριμένη κουλτούρα δε συναντάμαι απαραίτητα δυστοπία, τουναντίον οι πρωταγωνιστές έχουν συνήθως δουλειά και είναι μέλη της κοινωνίας, αλλά πάλι στη ζωή τους εξακολουθεί να παίζει τεράστιο ρόλο η τεχνολογία και οι κτιριακές υποδομές (βλέπε Ghost in the Shell: Stand Alone Complex)

ΡΕΤΡΟΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ:

1. Steampunk: Αρκετά ενδιαφέρον θέμα που εξελίσσεται σε μία εναλλακτική έκδοση της Βικτωριανής εποχής, με μοντέρνα τεχνολογία και αισθητική της εποχής. Αξιοσημείωτο το φιλμ νουάρ που επηρεάζει την ατμόσφαιρα των ταινιών/anime (βλ. The Difference Engine του 1990)

2. Dieselpunk: Η ασιθητική αυτής της κουλτούρας βασίζεται σ' αυτήν του μεσοπολέμου μέχρι και το 1945. Χαρακτηρίζεται από ρετροφουτουριστική τεχνολογία και μεταμοντέρνα ευαισθησία. Χαρακτηριστικές ταινίες είναι το Iron Sky και το Rocketeer

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ: 

1. Elfpunk: Στη συγκεκριμένη κουλτούρα τα ξωτικά και οι νεράιδες των λαϊκών μύθων δε ζουν στην ύπαιθρο αλλά σε σύγχρονα αστικά κέντρα. Χαρακτηριστικό Elfpunk μυθιστόρημα είναι το War of the Oaks της Emma Bull.

2. Mythpunk: Όπως και στο elfpunk, μύθοι και λαϊκά παραμύθια αυτή τη φορά, μεταφέρονται στη σύγχρονη εποχή και εμπλουτίζονται με στοιχεία της μεταμοντέρνας φιλολογίας. Οφείλω να πω πως είναι το πιο πολιτικά ορθό είδος της cyberpunk, καθώς τοποθετούνται έγχρωμοι χαρακτήρες, άτομα διαφορετικών σεξουαλικών προτιμήσεων και φεμινιστικές όψεις του παραμυθιού.

ΑΝΑΜΙΓΜΕΝΑ ΕΙΔΗ:

1. Stonepunk: Αναφέρεται καθαρά στην Εποχή του Λίθου, όπου οι χαρακτήρες έχουν ήδη την τεχνολογία της Νεολιθικής επαναστατικής Περιόδου, κατασκευάζοντας εργαλεία ανάλογα της εποχής, αλλά να χαρακτηρίζονται από αναχρονιστική πολυπλοκότητα και λειτουργία. (βλ. 10.000 BC)

2. Clockpunk: Εδώ συναντάμαι επιστήμη και τεχνολογία της Αναγεννησιακής εποχής, βασισμένη σε προ-σύγχρονους σχεδιασμούς. Χαρακτηριστικό βιβλίο του είδους είναι το Mainspring του Jay Lake και ταινίες όπως Thief: The Dark project

3. Nowpunk: Ένας όρος ο οποίος εφευρέθη από τον Bruce Sterling, όπου αναφέρεται στη σύγχρονη εποχή (από τη μετα-ψυχροπολεμική περίοδο εώς σήμερα) και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το βιβλίο του, The Zenith Angle

4. Decopunk: Είναι ένα πρόσφατο υποείδος της Dieselpunk και επικεντρώνεται γύρω από το στυλ της art deco και Streamline moderne. Η περίοδος στην οποία αναφέρεται είναι από τη δεκαετία του '20 μέχρι και το '50. Πιθανότατα το πιο γνωστό παράδειγμα decopunk είναι το Batman: the animated series

5. Atompunk: Χαρακτηρίζεται από θέματα περιόδου 1945 - 65, την εποχή πως ονομάστηκε ως Ατομική, επηρεασμένο από τη Σοβιετική Ένωση, το νεωτερισμό, την εποχή των τζετ, αλλά και τις πρώτες απόπειρες ταξιδιών στο Διάστημα. Η αισθητική χαρακτηρίζεται από την αμερικανική Populuxe δίνοντας μία ρετροφουτουριστική γεύση στο είδος (βλ. Steampunk opera, manga)

6. Cyberprep: Ένα είδος πολύ κοντινό στο postcyberpunk. Ακριβώς όμως επειδή χάνει τον όρο "punk" αναφέρεται σε μία φουτουριστική ουτοπία και όχι δυστοπία. Χαρακτηριστικό βιβλίο είναι το Uglies του Scott Westerfield

Μετανθρωπισμός: Μία Φουτουριστική Ιδέα

Ένα πράγμα που απασχολούσε πάντοτε την επιστημονική κοινότητα - και όχι μόνο - κάθε χώρας, είναι το "αύριο". Συγκεκριμένα, στην εποχή μας και μετά την τεράστια επιρροή του Φουτουρισμού στο μοντέρνο κόσμο, η ιδέα της υπερανεπτυγμένης τεχνολογίας, των ανδροειδών και των ρομπότ άρχισε να επηρεάζει όλο και περισσότερο τις ιδέες καλλιτεχνών, ιδίως στη λογοτεχνία (βλ. Η επερχόμενη φυλή του Έντουαρντ Μπούλουερ - Λύττον). Ένα πρόσφατο -  και αρκετά επηρεασμένο από τον υπερμοντερνισμό - κίνημα, είναι αυτό του Μετανθρωπισμού. 

Σύμφωνα με τη φιλόσοφο και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Φραντζέσκα Φερράντο, υπάρχουν τουλάχιστον 7 κατηγορίες Μετανθρωπισμού:

1) Αντιανθρωπισμός (antihumanism): κάθε θεωρία που επικρίνει τον παραδοσιακό ανθρωπισμό και τις παραδοσιακές ιδέες για την ανθρωπότητα και την ανθρώπινη κατάσταση.
2) Πολιτισμικός μετανθρωπισμός (cultural posthumanism): ένας κλάδος της πολιτισμικής θεωρίας που επικρίνει τις θεμελιώδεις υποθέσεις του ανθρωπισμού και της κληρονομιάς του, εξετάζει και αμφισβητεί τις ιστορικές έννοιες του «ανθρώπου» και της «ανθρώπινης φύσης», αντιμετωπίζοντας συχνά τυπικές έννοιες της ανθρώπινης υποκειμενικότητας και ενσωμάτωσης, πέρα από τις αρχαϊκές έννοιες της «ανθρώπινης φύσης» για την ανάπτυξη εκείνων που προσαρμόζονται συνεχώς στη σύγχρονη τεχνοεπιστημονική γνώση.
3) Φιλοσοφικός μετανθρωπισμός (philosophical posthumanism): μια φιλοσοφική κατεύθυνση που βασίζεται στον πολιτισμικό μετανθρωπισμό, ο φιλοσοφικός άξονας εξετάζει τις ηθικές συνέπειες της επέκτασης του κύκλου της ηθικής ανησυχίας και την επέκταση των υποκειμενικοτήτων πέραν του ανθρώπινου είδους.
4) Μετανθρώπινη κατάσταση (posthuman condition): η αποδόμηση της ανθρώπινης κατάστασης από κριτικούς θεωρητικούς.
5) Ο Διανθρωπισμός (transhumanism): μια ιδεολογία και ένα κίνημα που επιδιώκει να αναπτύξει και να διαθέσει τεχνολογίες που εξαλείφουν τη γήρανση και ενισχύουν σημαντικά τις πνευματικές, φυσικές και ψυχολογικές ικανότητες του ανθρώπου, προκειμένου να επιτευχθεί ένα «μετανθρώπινο μέλλον».
6) Κυριαρχία των ΑΙ (AI takeover) : Μια πιο απαισιόδοξη εναλλακτική λύση στον μετανθρωπισμό, στον οποίο οι άνθρωποι δεν θα ενισχυθούν, αλλά τελικά θα αντικατασταθούν από τεχνητή νοημοσύνη. Μερικοί φιλόσοφοι, συμπεριλαμβανομένου του Nick Land, προωθούν την άποψη ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να αγκαλιάσουν και να αποδεχθούν την ενδεχόμενη κατάργησή τους. Αυτό σχετίζεται με την άποψη του «κοσμισμού» (βλ. Artilect War από Hugo de Garis) που υποστηρίζει την οικοδόμηση ισχυρής τεχνητής νοημοσύνης, ακόμη και αν μπορεί να συνεπάγεται με το τέλος της ανθρωπότητας, καθώς κατά την άποψή τους «θα ήταν μια κοσμική τραγωδία αν η ανθρωπότητα παγώσει την εξέλιξη στο αδύναμο ανθρώπινο επίπεδο».
7) Εθελοντική ανθρώπινη εξαφάνιση: η οποία αναζητά ένα "μετανθρώπινο μέλλον" που στην περίπτωση αυτή είναι ένα μέλλον χωρίς ανθρώπους.

Ο μετανθρωπισμός διαφέρει από τον κλασσικό ανθρωπισμό, υποβιβάζοντας την ανθρωπότητα σε ένα από τα πολλά φυσικά είδη, απορρίπτοντας έτσι τυχόν αξιώσεις που βασίζονται στην ανθρωποκεντρική κυριαρχία. Σύμφωνα με αυτόν τον ισχυρισμό, οι άνθρωποι δεν έχουν εγγενή δικαιώματα να καταστρέφουν τη φύση ή να τοποθετούνται πάνω από αυτή για ηθικούς λόγους εκ των προτέρων. Η ανθρώπινη γνώση μειώνεται επίσης σε μια λιγότερο ελεγχόμενη θέση, που θεωρήθηκε προηγουμένως ως η καθοριστική πτυχή του κόσμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπάρχουν σε ένα φάσμα με τα δικαιώματα των ζώων και τα μετανθρωπικά δικαιώματα. 

ΔΙΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ 

Θεωρώ πως η σημαντικότερη κατηγορία μετανθρωπισμού που χρειάζεται ανάλυση, είναι και η γνωστότερη, ο Διανθρωπισμός. Η πιο γνωστή διανθρωπιστική θέση είναι ότι τα ανθρώπινα όντα μπορούν τελικά να μεταμορφωθούν σε διαφορετικά όντα με ικανότητες τόσο εκτεταμένες από την τρέχουσα κατάσταση, ώστε να αξίζουν την "ετικέτα" των μετανθρωπίνων όντων. Ιδέα επηρεασμένη από ταινίες και βιβλία επιστημονικής φαντασίας, το μετανθρωπιστικό όραμα μιας μεταμορφωμένης μελλοντικής ανθρωπότητας έχει προσελκύσει πολλούς υποστηρικτές από ένα ευρύ φάσμα ιδεών, συμπεριλαμβανομένης της φιλοσοφίας και της θρησκείας. 

Όπως γράφει η Φραντζέσκα Φερράντο: " Εάν ο μετανθρωπισμός και ο διανθρωπισμός έχουν κοινό ενδιαφέρον για την τεχνολογία, οι τρόποι με τους οποίους αντανακλούν αυτή την έννοια είναι διαρθρωτικά διαφορετικοί. Η ιστορική και οντολογική διάσταση της τεχνολογίας είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, όταν πρόκειται για μια σωστή κατανόηση της μετανθρώπινης ατζέντας, ωστόσο, ο μετανθρωπισμός δεν μετατρέπει την τεχνολογία ως κύριο στόχο, καθώς θα μείωνε τη δική του θεωρητική προσπάθεια σε μια μορφή ουσιαστικότητας και τεχνο-αναγωγισμού. Η τεχνολογία δεν είναι ούτε "ο άλλος" που πρέπει να φοβόμαστε και να επαναστατούμε (σε ένα είδος νεοφώτιστης στάσης), ούτε υποστηρίζει τα σχεδόν θεϊκά χαρακτηριστικά που αποδίδουν σε αυτό κάποιοι μετανθρωπιστές (για παράδειγμα, αντιμετωπίζοντας την τεχνολογία ως εξωτερική πηγή που μπορεί να εγγυηθεί στην ανθρωπότητα μια θέση στο μεταβιολογικό μέλλον). Αυτό που ο μετανθρωπισμός και ο διανθρωπισμός έχουν κοινό είναι η έννοια της τεχνογένεσης. Η τεχνολογία είναι ένα χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εξοπλισμού. [...] Ο μη διαχωρισμός μεταξύ του ανθρώπινου και του τεχνολογικού χώρου πρέπει να διερευνηθεί όχι μόνο ως ανθρωπολογικό και παλαιοντολογικό ζήτημα αλλά και ως οντολογικό. Η τεχνολογία, μέσα σε ένα μετανθρωπικό πλαίσιο, μπορεί να συλλεχθεί εντός του έργου του Μάρτιν Χάιντεγγερ, συγκεκριμένα στο δοκίμιο "Ερώτηση σχετικά με την τεχνολογία ", όπου δήλωσε:" Η τεχνολογία δεν είναι επομένως απλό μέσο. Η τεχνολογία είναι ένας τρόπος αποκάλυψης ". Ο μετανθρωπισμός διερευνά την τεχνολογία ακριβώς ως τρόπο αποκάλυψης, επαναφέροντας έτσι την οντολογική της σημασία σε ένα σύγχρονο περιβάλλον όπου η τεχνολογία έχει μειωθεί ως επί το πλείστον στις τεχνικές της προσπάθειες. Άλλες σχετικές πτυχές που πρέπει να αναφερθούν σε σχέση με το μετανθρωπισμό, είναι οι τεχνολογίες του εαυτού, όπως ορίζονται από το Μισέλ Φουκώ. Οι τεχνολογίες του εαυτού αποσυναρμολογούν τον εαυτό του διαχωρισμού μέσω μιας σχεσιακής οντολογίας, παίζουν ουσιαστικό ρόλο στη διαδικασία της υπαρξιακής αποκάλυψης και ανοίγουν θέμα προς συζήτηση για τη μεταθανάτια ηθική και την εφαρμοσμένη φιλοσοφία. Ο μετανθρωπισμός είναι μια πρακτική. Οι τρόποι όπου το μέλλον συλλαμβάνεται και φαντάζεται δεν έχουν αποσυνδεθεί από τις πραγματικές αναπαραστάσεις τους: στην μετανθρώπινη μετα-δυϊστική προσέγγιση, το «τι» είναι το «πώς».

Πηγές: Posthumanism, Transhumanism, Antihumanism,Metahumanism, and New Materialisms, Francesca Ferrando

Η Κυβέρνηση του Αύριο - Όσβαλντ Μόσλι

Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ευρωπαίοι Φασίστες βρέθηκαν μπροστά σε ακόμα ένα δίλημμα. Ή θα πολεμούσαν τόσο το Δυτικό Καπιταλιστικό κόσμο όσο και τον Κομμουνιστικό, ή αναγκαστικά θα συμπορεύοταν με ένα από τα δύο στρατόπεδα. Πολλοί επέλεξαν το δεύτερο μονοπάτι. Δεν ήταν λίγοι οι Ε/Σ, που προτίμησαν να πολεμήσουν την παγκοσμιοποίηση στο πλευρό των μπολσεβίκων. Από την άλλη, φασίστες όπως ο Στρατηγός Φράνκο, ήξεραν πως το μέλλον το Ανατολικό μπλοκ δεν είχε κόσμο και πήραν το μέρος της Δύσης.

Ο σπουδαιότερος πολιτικός ,που η Μεγάλη Βρετανία δεν εξέλεξε ποτέ ως Πρωθυπουργό, ο Όσβαλντ Μόσλι, έγραψε ένα ολιγοσέλιδο βιβλίο, περί των σχεδίων του για το μέλλον. Όντας διορατικός, γνωρίζει πως κάθε Εποχή, διακρίνεται και από ένα διαφορετικό ριζοσπαστικό πολίτευμα. Έτσι, απορρίπτει την δημοκρατία, αλλά και το Φασισμό, καθώς τα θεωρεί παρελθοντικά. Αντιθέτως, προτείνει κάτι πολύ πιο Avant Garde και ριζοσπαστικό.

"Ο Φασισμός και η παλιά Δημοκρατία θα περάσουν στο παρελθόν και οι δύο επειδή δεν επαρκούν για τα γεγονότα μιας νέας εποχής. Το μυαλό και το πνεύμα του Ευρωπαίου πηγαίνει πέρα από αυτά σε μια νέα διατριβή της ζωής. Ήδη η σκέψη και η πράξη του μέλλοντος διαμορφώνονται. Συνενώνουμε τις παλιές συγκρούσεις και αρχίζουμε να πετυχαίνουμε, σήμερα, στη σκέψη και αύριο στην πράξη, την ένωση της εξουσίας με την ελευθερία, τη δράση με τη σκέψη, την απόφαση με συζήτηση, την εξουσία με την ευθύνη, τη δύναμη με το καθήκον, τη δύναμη με την καλοσύνη και την εξυπηρέτηση των ανθρώπους με την επίτευξη των υψηλότερων μορφών ζωής.

Η ευρωπαϊκή κατάσταση

 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΔΙΑΣΟΥΜΕ την ικανότητα να ενεργούμε γρήγορα, την οποία οι άνθρωποι απαιτούν από την κυβέρνησή τους σε μια περίοδο αλλαγής και κρίσης, με την ατομική ελευθερία που οι άνθρωποι απαιτούν σωστά στην ιδιωτική τους ζωή; Εάν μπορούμε, επιτυγχάνουμε το σύστημα διακυβέρνησης το οποίο όλοι επιθυμούμε. Ας προσπαθήσουμε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάποιες συγχύσεις. Δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ζήτημα δικτατορίας - με την έννοια της επένδυσης οποιουδήποτε ατόμου με κάτι που προσεγγίζει τη μοναδική εξουσία - μέσα σε ένα ευρωπαϊκό σύστημα. Οποιαδήποτε μορφή ευρωπαϊκής κυβέρνησης πρέπει να έχει τον χαρακτήρα ενός εξοπλισμού, μιας ομάδας που ενεργεί από κοινού χωρίς περίπτωση χωρίς καν έναν καπετάνιο. [...]

Πώς βρίσκονται οι ηγέτες

 Σε μια περίοδο κρίσης, οι άνδρες με χαρακτήρα αναδύονται στην εξουσία γιατί είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη και οι διανοητικοί άνθρωποι τείνουν να κρατούν την εξουσία γιατί, σε μια σειρά δοκιμαστικών περιπτώσεων, αποδεικνύονται σωστοί. Στην πράξη, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνδρες αποκτούν την επιρροή τους με διάσημους συναδέλφους και με τη μάζα του λαού, η οποία, στην πραγματικότητα, τους δίνει την εξουσία. Ξανά και ξανά, είναι σταθεροί και αποφασισμένοι όταν οι άλλοι κλονίζονται και ο δείκτης εμπειρίας τους αποδεικνύει πιο συχνά από ό, τι τους περισσότερους άντρες πως έχουν δίκιο. [...]

Οι νόμιμες χρήσεις της εξουσίας 

Υπάρχει μια θεμελιώδης διάκριση μεταξύ της κατάχρησης εξουσίας για παραβίαση της ατομικής ελευθερίας και της χρήσης της δύναμης για την υλοποίηση της βούλησης του λαού, αλλά η κατάχρηση και η χρήση συχνά συγχέονται. Τα παλαιά φιλελεύθερα κλισέ σχετικά με τη διαφθορά της εξουσίας μπορούν να επεκταθούν από ένα δίκαιο κατηγορητήριο της τυραννίας σε μια τόσο άστοχη διατριβή που προκαλεί την παράλυση του κράτους, όλη η δύναμη, ακόμη και για τα πιο ωφέλιμα άκρα, μπορεί να γίνει ύποπτη. Ωστόσο, χωρίς τη δύναμη, το σύγχρονο κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει και, κατά μείζονα λόγο, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά διαταγή κινήσεων σε οποιαδήποτε ανώτερη μορφή ύπαρξης. Είναι πολύ αργά για να υποθέσουμε πόσο ευχάριστος ο κόσμος μπορεί να είναι χωρίς εξουσία, τα πράγματα έχουν πάει πολύ μακριά. Θα μπορούσε να ειπωθεί κάτι από κάποιον για τη φιλοσοφία του Γκάντι, αν ήταν έτοιμος να ζήσει σαν τον Γκάντι. Ένας κόσμος στον οποίο οι άνδρες ήταν έτοιμοι να ζουν για ένα μπολ με ρύζι ή μερικά λαχανικά, για έναν αργαλειό για τα σπιτικά φτιαγμένα ρούχα, χωρίς θέρμανση, φως ή επικοινωνίες πιο περίπλοκες από το προϊόν της ατομικής προσπάθειας, θα μπορούσε να φέρει την ελευθερία της αναρχίας εις βάρος μιας ακραίας απλότητας ζωής. Αλλά οι άνδρες δεν είναι έτοιμοι να ζήσουν και, σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν τώρα πολλοί από αυτούς στον κόσμο για να κάνουν ένα πείραμα πράξη. Έτσι, η εξουσία πρέπει να ανατεθεί σε μερικούς άνδρες, κάπου, υπό κάποιες συνθήκες, ή η ζωή τελειώνει. 

Το τέλος της ολοκληρωτικής ιδέας

Οι ιδέες εκείνων που σκέφτονται, όπως κι εμείς, έχουν αναπτυχθεί σίγουρα πολύ από την εποχή του πλέμου. Έχουν επίσης αλλάξει εκεί όπου μπορούν να αναγνωριστούν παλαιότερα σφάλματα. Ένας άνθρωπος που ζει μια ζωή χωρίς να αλλάζει γνώμη δεν έχει μάθει τίποτα και ένας άνθρωπος που ζει μια ζωή χωρίς να μαθαίνει τίποτα είναι απλά ένας ανόητος. Αφήνουμε στους κύριους υπεύθυνους για την παρούσα κατάσταση του κόσμου την άνετη πεποίθηση ότι δεν έχουν κάνει λάθη από το παρελθόν για να μάθουν. [...] Πρέπει να υπάρχει πλήρης ελευθερία για την ύπαρξη άλλων κομμάτων και να εισέλθει στο πεδίο ως πολιτική εναλλακτική λύση όταν ο λαός ψηφίζει για την κυβέρνησή του. Αλλά θα πρότεινα ότι θα πρέπει να υπάρξει μια στενή περίοδος κομματικών "μαχών" μεταξύ των εκλογών. Ούτε η Κυβέρνηση ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα πρέπει να είναι ελεύθερα, σε μια διαρκή εκστρατεία, να μετατρέψουν την εθνική ζωή σε σκυλοκαυγά. Μια περίοδος ενός ή δύο μηνών πριν από τις εκλογές θα πρέπει να είναι αρκετή για τους αντιπάλους να δηλώσουν την υπόθεσή τους σε ένα ενήλικο εκλογικό σώμα, το οποίο πιθανότατα έχει ήδη καταλήξει  στα πρακτικά της κυβέρνησης. 

Τύπος

Ο Τύπος πρέπει να είναι αρκετά ελεύθερος, αλλά οποιοσδήποτε που έχει λάβει επίθεση από αυτόν - είτε πρόκειται για άτομο, θεσμό, κυβέρνηση ή κόμμα - θα πρέπει λάβει το δικαίωμα της απάντησης.

Συνδικαλιστικές οργανώσεις

Τα συνδικάτα θα πρέπει να έχουν το εποικοδομητικό καθήκον να συνεργαστούν με την κυβέρνηση για τη σταδιακή αύξηση των μισθών σε όλο τον τομέα της βιομηχανίας, όπως όταν η επιστήμη αύξησε τη δυνατότητα παραγωγής. Δεν θα είχαν μικρότερη αλλά μεγαλύτερη θέση  ό, τι σήμερα. Η αναφορά στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ως ένα άλλο «κτήμα της Βασιλείας» θα έπαυε, στις προτάσεις μας, να είναι μόνο μια φράση και να γίνει πραγματικότητα.

Επιστήμη και κυβέρνηση

Η Επιστήμη και η κυβέρνηση πρέπει να γίνουν ένα. Οι πολιτικοί και οι επιστήμονες πρέπει να ζουν και να εργάζονται μαζί σε αυτή την εποχή, καθώς οι πολιτικοί της αναγέννησης ζούσαν και δούλευαν με καλλιτέχνες. Καθώς η κοινωνία αναπτύσσεται, θα πρέπει να γίνει όλο και περισσότερο εναλλακτική. Οι άνδρες του μέλλοντος πρέπει να είναι και πολιτικοί και επιστήμονες. 


Ελεύθερη συζήτηση αλλά αποφασιστική δράση

 Θέλουμε η συζήτηση να έχει την μέγιστη ελευθερία, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα σπαταλά πάρα πολύ χρόνο σε μια εποχή στην οποία η απόφαση και η δράση είναι ζωτικής σημασίας. Ας δώσουμε κάθε δυνατότητα να συζητήσουμε όλα τα θέματα και να δημιουργήσουμε μια ποικιλία μέσων για το σκοπό αυτό, ίσως μετά από όλο το παλιό μου ρητό: "όλα πρέπει να συζητηθούν, αλλάμόνο από εκείνους που καταλαβαίνουν ολοκληρωτικά το θέμα" ! Αλλά ας διατηρήσουμε όσους είναι υπεύθυνοι για δράση από αδιάκοπη συζήτηση · πρέπει να έχουν κάποιο χρόνο για τα δημιουργικά τους καθήκοντα · από την πλευρά , μου αρέσει αντιπαράθεση, γιατί νομίζω ότι πάντα δεν με απασχολεί ο άλλος άνθρωπος να έχει το λόγο του, επειδή, σωστά ή λανθασμένα, πάντα αισθάνομαι ότι μπορώ να βρω μια ολοκληρωμένη απάντηση, ότι η ανταλλαγή απόψεων δεν θα μας αφήσει πιο αδύναμους αλλά ισχυρότερους.

 Πηγή: The Government of Tomorrow, Oswald Mosley (1955)

Νίκολα Τέσλα - Ο Άνθρωπος που σχεδίασε το Μέλλον

Ο Nikola Tesla (10 Ιουλίου 1856 έως 7 Ιανουαρίου 1943) ήταν ένας μηχανικός γνωστός για το σχεδιασμό του εναλλασσόμενου ρεύματος (AC) ηλεκτρικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο ηλεκτρικό σύστημα που χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο σήμερα. Δημιούργησε επίσης το "πηνίο Tesla", το οποίο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην τεχνολογία ραδιοφώνου. Γεννημένος σto Σμίλιαν της σημερινής Κροατίας (τότε Αυστροουγγαρίας), ο Τέσλα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1884 και σύντομα συνεργάστηκε με τον Thomas Edison πριν από τους δύο διαχωρισμένους τρόπους. Πωλείται αρκετά δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων του μηχανισμού AC, στον George Westinghouse.

Καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Tesla ανακάλυψε, σχεδίασε και ανέπτυξε ιδέες για μια σειρά από σημαντικές εφευρέσεις - οι περισσότερες από τις οποίες αποτέλεσαν επίσημα κατοχυρωμένη δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από άλλους εφευρέτες - συμπεριλαμβανομένων δυναμικών (ηλεκτρικών γεννητριών παρόμοιων με μπαταρίες) και κινητήρα επαγωγής. Ήταν επίσης πρωτοπόρος στην ανακάλυψη της τεχνολογίας ραντάρ, της τεχνολογίας ακτίνων Χ, του τηλεχειριστηρίου και του περιστρεφόμενου μαγνητικού πεδίου - η βάση των περισσότερων AC μηχανημάτων. Είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεισφορές του στην ηλεκτρική ενέργεια AC και για το πηνίο Tesla.

Ηλεκτρικό σύστημα AC

Ο Tesla σχεδίασε το ηλεκτρικό σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος (AC), το οποίο θα γίνει γρήγορα το κυρίαρχο σύστημα ισχύος του 20ου αιώνα και έχει παραμείνει το παγκόσμιο πρότυπο από τότε. Το 1887, ο Tesla βρήκε τη χρηματοδότηση για τη νέα του εταιρεία Tesla Electric και μέχρι το τέλος του έτους είχε καταθέσει με επιτυχία πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας για εφευρέσεις με βάση το AC.

Το σύστημα AC του Tesla σύντομα τράβηξε την προσοχή του Αμερικανού μηχανικού και επιχειρηματία George Westinghouse, ο οποίος αναζητούσε μια λύση για να προμηθεύσει το έθνος με ενέργεια σε μακρινές αποστάσεις. Με πεποίθηση ότι οι εφευρέσεις του Tesla θα τον βοηθούσαν να το επιτύχει αυτό, το 1888 αγόρασε τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του για $ 60.000 σε μετρητά και μετοχές στην Westinghouse Corporation.

Υδροηλεκτρικός Σταθμός

Το 1895, ο Tesla σχεδίασε αυτό που ήταν μεταξύ των πρώτων υδροηλεκτρικών σταθμών AC στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Τον επόμενο χρόνο, χρησιμοποιήθηκε για την ενέργεια της πόλης Buffalo της Νέας Υόρκης - ένα κατόρθωμα που κυκλοφόρησε σε μεγάλο βαθμό σε ολόκληρο τον κόσμο και συνέβαλε στην περαιτέρω πορεία του ηλεκτρικού ρεύματος για να γίνει το παγκόσμιο σύστημα ενέργειας.

Το πηνίο Tesla

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Tesla κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το "πηνίο Tesla", το οποίο έθεσε τις βάσεις για τις ασύρματες τεχνολογίες και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στη ραδιοφωνική τεχνολογία σήμερα. Η καρδιά ενός ηλεκτρικού κυκλώματος, το πηνίο Tesla είναι ένας επαγωγέας που χρησιμοποιείται σε πολλές πρώιμες κεραίες ραδιοφωνικής μετάδοσης. Το πηνίο λειτουργεί με έναν πυκνωτή για να συντονίζει το ρεύμα και την τάση από μια πηγή ενέργειας σε όλο το κύκλωμα. Ο ίδιος ο Tesla χρησιμοποίησε το πηνίο του για να μελετήσει το φθορισμό, τις ακτινογραφίες, το ραδιόφωνο, την ασύρματη ισχύ και τον ηλεκτρομαγνητισμό στη γη και την ατμόσφαιρα.

Tesla Motors & το ηλεκτρικό αυτοκίνητο

Το 2003, μια ομάδα μηχανικών ίδρυσε την Tesla Motors, μια εταιρεία αυτοκινήτων που ονομάστηκε από τον Nikola Tesla αφιερωμένη στην κατασκευή του πρώτου ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου. Ο επιχειρηματίας και μηχανικός Elon Musk συνέβαλε με πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια στην Tesla το 2004 και χρησιμεύει ως συνιδρυτής CEO της εταιρείας. Το 2008, η Tesla αποκάλυψε το πρώτο της ηλεκτρικό αυτοκίνητο, το Roadster. Ένα όχημα υψηλής απόδοσης, το Roadster βοήθησε να αλλάξει η αντίληψη για το τι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα μπορούσαν να είναι. Το 2014, η Tesla ξεκίνησε το Model S, ένα μοντέλο με χαμηλότερες τιμές το οποίο, το 2017, έθεσε το παγκόσμιο ρεκόρ Motor Trend για επιτάχυνση από 0 έως 60 μίλια ανά ώρα στα 2,28 δευτερόλεπτα. Τα σχέδια της Tesla έδειξαν ότι ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο θα μπορούσε να έχει τις ίδιες επιδόσεις με τα εμπορικά σήματα σπορ αυτοκινήτων με βενζίνη όπως η Porsche και η Lamborghini.

Πηγές: biography.com

Κρυογονική - Μία προοπτική για Αθανασία

Θα θέλατε να ζήσετε για πάντα, εδώ σε αυτή τη γη; Στο εγγύς μέλλον αυτό μπορεί να γίνει μια πραγματική δυνατότητα. Πράγματι, θεωρητικά είναι δυνατό πλέον, γιατί αν κάποιος επρόκειτο να καταψυχθεί και να αποθηκευτεί μακριά, είναι αναπόφευκτο ότι σε πενήντα ή εκατό ή και χίλια χρόνια (ο χρόνος δεν θα έχει νόημα στο πλαίσιο αυτό) η χειρουργική επέμβαση θα έχει προχωρήσει σε σημείο όπου η βλάβη των κυψελών, η οποία είναι επί του παρόντος ανεπανόρθωτη, θα μπορεί να επισκευαστεί. Η δυσκολία αυτή τη στιγμή είναι ότι οι τρέχουσες μέθοδοι καταψύξεως και αποψύξεως είναι τόσο ακατέργαστες ώστε μπορούν να προκληθούν πολύ περισσότερες ζημιές στη διαδικασία. Αλλά αυτό είναι και πάλι κάτι που σύντομα θα ξεπεραστεί.

Κατά τη δεκαετία του 1960 ο Robert Ettinger ίδρυσε το Κρυογονικό Κίνημα και έγγραψε το The Prospect of Immortality (Η Προοπτική της Αθανασίας). (Και στη δεκαετία του 1970 ο Ettinger θα βοηθούσε να ξεκινήσει η διανθρωπική επανάσταση με το Man Into Superman) Ο Ettinger βλέπει "ασυνέχεια στην ιστορία, με τη θνησιμότητα και την ανθρωπιά από τη μία πλευρά - από την άλλη αθανασία και ανιδιοτέλεια".

Η Προοπτική της Αθανασίας είναι ένα νηφάλιο, επιστημονικό και λογικό επιχείρημα που βασίζεται στο αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι ένα βαθιά κατεψυγμένο σώμα έχει περισσότερες πιθανότητες να αναβιώσει από ό, τι μια σήψη στο έδαφος και ότι πολλοί άνθρωποι που πέθαναν πριν από πενήντα ή εκατό χρόνια από «ανίατες» ασθένειες θα θεραπεύονταν σήμερα. Ο κ. Ettinger έφερε τη διατριβή του στο λογικό της συμπέρασμα και εξέτασε κάθε πτυχή των συνεπειών. Ακόμη και όσοι είναι τρομαγμένοι από την «προοπτική» θα ενθουσιαστούν από το επιχείρημα.

Η Κρυογονικη περιλαμβάνει την ψύξη ενός προσφάτως νεκρού ατόμου σε θερμοκρασίες υγρού αζώτου, προκειμένου να διατηρηθεί το σώμα επ' αορίστου χρόνου. Στόχος είναι να κρατηθεί ο ασθενής συντηρημένος μέχρι η μελλοντική επιστήμη να είναι σε θέση να επισκευάσει ή να αντικαταστήσει ζωτικούς ιστούς και τελικά να αναζωογονήσει τον ασθενή. Μπορεί να φανεί σαν ένας αδύνατος στόχος να "αναβιώσει" ένα "νεκρό" πρόσωπο. Ωστόσο, ο "θάνατος" είναι μια διαδικασία και όχι ένα γεγονός. Η πλειονότητα των ιστών του σώματος παραμένει άθικτη σε κυτταρικό επίπεδο ακόμη και μετά τη διακοπή της καρδιάς. Ο στόχος της κρυογονικής είναι να σταματήσει αυτή η διαδικασία το συντομότερο δυνατόν μετά το νόμιμο θάνατο, δίνοντας στους μελλοντικούς γιατρούς την καλύτερη δυνατή πιθανότητα αναβίωσης του ασθενούς. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την επισκευή ή την αντικατάσταση κατεστραμμένων ιστών και ακόμη και ολόκληρων οργάνων χρησιμοποιώντας προηγμένους υπολογιστές, νανοτεχνολογία, ιατρικό εξοπλισμό και διαδικασίες.

Από το 1962, η μέση διάρκεια ζωής έχει αυξηθεί δραματικά. Η νανοτεχνολογία (η οποία φέρει την υπόσχεση της μελλοντικής βιολογικής επισκευής) έχει καταστεί μια σημαντική βιομηχανία. Σημαντικές εταιρείες, όπως η Google, έχουν ξεκινήσει επικεντρωμένες προσπάθειες για επιβράδυνση και αντιστροφή της γήρανσης. Η υπόσχεση της κρυογονικής γίνεται πιο εμφανής και πιο συναρπαστική.

Το βασικό ερώτημα σχετικά με την κρυογονική που θέλουν να ξέρουν οι άνθρωποι είναι "λειτουργεί;"

Το σημαντικό πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η κρυογονική είναι μια διαδικασία δύο σταδίων: Το πρώτο στάδιο περιλαμβάνει την τοποθέτηση ενός πρόσφατα ακινητοποιημένου ασθενούς σε κρυογονική κλίνη. Το δεύτερο στάδιο αφορά την αναβίωση του ασθενούς.

Με περισσότερους από 100 ασθενείς που βρίσκονται σήμερα σε σταθερή και ασφαλή κρυογονική αναστολή στην εγκατάσταση του Cryonics Institute στο Μίσιγκαν (συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή Robert Ettinger και μελών της οικογένειάς του) είμαστε σίγουροι ότι λέμε "Ναι" στο Στάδιο Ένα. Τα ανθρώπινα όντα μπορούν, και επί του παρόντος να συντηρηθούν με επιτυχία, χρησιμοποιώντας μια διαδικασία γνωστή ως υαλοποίηση.

Το άγνωστο ερώτημα προς το παρόν είναι εάν η προηγμένη επιστήμη θα μπορέσει να επιτύχει τη δεύτερη φάση: την ικανότητα να αναβιώσει τoυς συντηρημένους ασθενείς κάποια στιγμή στο μέλλον. Αναλυτικά η συνέντευξη του Robert Ettinger στο βίντεο που ακολουθεί.

https://www.youtube.com/watch?v=ICGirHAO6T4#action=share


Πηγές: cryonics.org
            The Prospect of Immortality, Robert Ettinger

Το κίνημα Lebensreform και Kill La Kill

Το Lebensreform ("μεταρρύθμιση της ζωής") ήταν ένα κοινωνικό κίνημα στη Γερμανία και την Ελβετία στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο απέρριπτε τον αστικό τρόπο ζωής και παρότρυνε την επιστροφή στη φύση, δίνοντας έμφαση, μεταξύ άλλων, στα τρόφιμα για την υγεία, στο ωμό/οργανικό φαΐ, το γυμνισμό, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την εναλλακτική ιατρική και τη θρησκευτική μεταρρύθμιση και ταυτόχρονα την αποχή από το αλκοόλ, τον καπνό, τα ναρκωτικά και τα εμβόλια.

Το κίνημα Lebensreform στη Γερμανία ήταν αρχικά ένα πολιτικά διαφορετικό κίνημα. Υπήρχαν εκατοντάδες ομάδες σε όλη τη Γερμανία αφιερωμένες σε ορισμένες ή σε όλες τις έννοιες που συνδέονται με το Lebensreform: οικολογία και βιολογική γεωργία, χορτοφαγία, γυμνισμός (Nacktkultur) και αποχή από το οινόπνευμα και τον καπνό. Δεκάδες περιοδικά, βιβλία και φυλλάδια δημοσιεύθηκαν για αυτά τα θέματα. Ορισμένες ομάδες σχηματίστηκαν από σοσιαλιστές, μερικοί ήταν απολιτικοί και μερικοί ήταν δεξιοί και εθνικιστές. 

Οι μοντέρνες περιβαλλοντικές κινήσεις, το κίνημα βιολογικών τροφίμων, πολλές διατροφικές εκδηλώσεις και κινήσεις "πίσω στη φύση", καθώς και "λαϊκά κινήματα", έχουν τις ρίζες τους στην έμφαση του κινήματος Lebensreform περί της καλοσύνης της φύσης, τις βλάβες στην κοινωνία και στη φύση που προκαλούνται από τη βιομηχανοποίηση, τη σημασία του ατόμου, του σώματος και του νου και την καλοσύνη των «παλιών τρόπων». 

Η ιδεολογία τους τελικά έγινε δημοφιλής μεταξύ των αξιωματούχων του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και των υποστηρικτών τους, μεταξύ των οποίων οι Heinrich Himmler και Rudolph Höss, που ανήκαν στον δεξιό γεωργικό οργανισμό της League Artaman. Όταν άλλες ομάδες απαγορεύτηκαν ή διαλύθηκαν λόγω πολιτικών συγκρούσεων στη δεκαετία του 1930, η εθνικιστική ιδεολογία του Lebensreform κινήματος συνδέθηκε με τον Ε/Σ.


Το Kill la Kill είναι το πνευματικό παιδί δύο παλαίμαχων του Gainax Studio και δημιουργικών ηγετών του Gurren Lagann, του ίδιου του Imaishi και του Nakashima Kazuki. Ο Imaishi μοιράζεται σαφώς τη μεταμοντέρνα γοητεία του Anno και του Murakami με λόγια - πιστώνει ολόκληρη την πλοκή της σειράς με τις ομοιότητες μεταξύ των ιαπωνικών λέξεων για το Fascio (fassho στα Ιαπωνικά) και τη μόδα/fashion (όπου fasshon στα Ιαπωνικά), το η kiru, η ιαπωνική μετάφραση της αγγλική λέξη "kill" αποδίδεται τόσο για το "κόβω" όσο και για το"φορώ" και ότι η ιαπωνική λέξη seifuku σημαίνει "σχολική στολή" και αλλά "κατάκτηση".

Επιφανειακά, είναι αρκετά ελευθεριακό θέμα: απορρίπτει τον πουριτανικό ολοκληρωτισμό για αληθινή απελευθέρωση από την καταπίεση που αντιπροσωπεύει η ομοιομορφία. Δεδομένου ότι η "καταπίεση" σε αυτήν την περίπτωση αντιπροσωπεύεται από τα ρούχα, ίσως να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι το Studio Trigger έκανε κάτι το πολύ δημιουργικό αυτή τη φορά. Εδώ, η fin-de-siècle Γερμανική Ευρώπη εμφανίζεται, αν και ίσως περισσότερο ως σύμπτωση παρά άμεση επιρροή.


Τα συνηθισμένα θέματα εμφανίζονται στο Kill la Kill: μία εξωγήινη φυλή (Life Fibers) που επιδιώκει την κατάκτηση και την καταστροφή της ανθρωπότητας που εκμεταλλεύεται μία σέκτα ανθρώπων (το Kiryuin Conglomerate) .Είναι λιγότερο προφανή, αλλά παραμένουν παράγωγα των βασικών πλοκών του Anno. Όσον αφορά το Kill la Kill ωστόσο, είναι το κάπως επιδεικτικό θέμα του γυμνισμού ως απελευθέρωση από τους κοινωνικούς ελέγχους που επιτρέπουν μια πραγματικά καθαρή ανθρωπότητα. Πέραν από την απελευθέρωση που προτείνονται από τα αδιάφορα σεξουαλικά ανέκδοτα, ο δηλωμένος στόχος των πρωταγωνιστών («Nudisuto Bichi» - Nudist Beach)) είναι ο καθαρισμός της ανθρωπότητας από το λεκέ της άσκοπης ντροπής και του άγχους που προκαλείται από τη σεξουαλικότητα του σώματος. Οι κυριότερες αντιρρήσεις τους για τους Life Fibers που ελέγχουν την ανθρωπότητα μέσω των ενδυμάτων είναι ότι είναι ανέντιμοι και γεμάτοι άχρηστα στολίδια. Αυτός είναι όλος ο τυπικός ιδεολογικός γυμνισμός, αλλά, όπως επεσήμανε και το δικό μου άρθρο, υπάρχει βαθύς δεσμός μεταξύ του σύγχρονου γυμνισμού, της σεξουαλικής απελευθέρωσης και του φυλετισμού Blut und Boden (Αίμα και Γη). Το κίνημα Lebensreform, αφιερωμένο στην εξάσκηση των φυλετικών ενεργειών, επιστρέφοντας στην πρωτόγονη κατάσταση του Άριου, που γιόρταζε γυμνά ανοικτά και πρακτικές γιόγκα (υπάρχει επικάλυψη εδώ με το Runengymnastik του Friedrich Marby) - μια έμμεση αλλά εντούτοις σημαντική επίδραση στην πρώτη ανεξάρτητη συμβολή του Imaishi.

Κατά τ' άλλα, θα δούμε έντονες σκηνές δράσεως, ήδη από το πρώτο επεισόδιο, υπερεξελιγμένη τεχνολογία, ρούχα που μεταμορφώνονται σε ρομποτικές στολές μάχης και πολλή δράση. Διασκορπισμένη με όλες τις εικόνες που δανείστηκαν από τους γερμανούς αποκρυφιστές είναι μια φαινομενικά αριστοκρατική δυσπιστία της κυβέρνησης και της εταιρικής δύναμης - μια αντανάκλαση της γενικής ανησυχίας που οι συγγραφείς και οι διευθυντές φαίνεται να έχουν με τη σύγχρονη δημοκρατική-καπιταλιστική Ιαπωνία. Αυτή η τάση μεταξύ των Mangaka (των συγγραφών των manga) να συνδυάζουν τις σύγχρονες ευαισθησίες με ένα είδος έμφυτης ιαπωνικής εμμονής με το εθνικό έθιμο και τις αρετές: είναι πολύ συγκεχυμένη στους δυτικούς παρατηρητές και ειλικρινά ίσως εξίσου με τους σύγχρονους Ιάπωνες που δεν μπορούν να επιλύσουν αυτή την αντίφαση που δημιουργήθηκε από το καθεστώς του Εθνικού Καταναλωτισμού που εγκαταστάθηκε από την αμερικανική κατοχική κυβέρνηση. Η ταυτόχρονη προσκόλληση στη Δύση και η αναγνώριση ότι οι "gaijin" (οι ξένοι για τους Ιάπωνες) και οι ξένες αξίες τους καταστρέφουν την ιαπωνική ψυχή διαπερνούν την ιαπωνική κουλτούρα. Αποτελεί καθοριστική ποιότητα στη ζωή και την τέχνη του Yukio Mishima, του οποίου ο αντιδυτικός εθνικιστικός φανατισμός ισοδυναμούσε μόνο με τον ενθουσιασμό του να μεταφράζει τα έργα του στις δυτικές γλώσσες.


Πηγές: wikipedia.org
            thermidormag.com

Αφιέρωμα στον Γκαμπριέλε Ντ' Αννούντσιο

Μπορεί να είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το απίστευτο χάρισμα του Χίτλερ που γράφτηκε στα ιστορικά βιβλία με τις καταγραφές των ομιλιών του, στις οποίες μοιάζει με τρελός. Κάποιοι μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ίσως οι Γερμανοί δεν παρατήρησαν πόσο απογοητευτικό ήταν, επειδή το ύφος της διακήρυξης χρησιμοποιήθηκε ευρέως εκείνη την εποχή και απλώς ξέπεσε από τη μόδα.

Αλλά οι ομιλίες του Χίτλερ δεν ήταν φυσιολογικές ή αυθόρμητες. Ούτε του Μουσολίνι. Και οι δύο  σε μεγάλο βαθμό μιμούνταν έναν άνθρωπο: έναν Ιταλό ποιητή που ονομαζόταν Γκαμπριέλε Ντ' Αννούντσιο, ο οποίος έζησε από το 1863 μέχρι το 1938. Ήταν ένας ήρωας πολέμου και ακόλαστος άνθρωπος, όπου ουσιαστικά εφηύρε τον Φασισμό ως νέο είδος πολιτεύματος γιατί αισθάνθηκε ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία ήταν καθαρά αστική και της έλειπε η ρομαντική και δραματική πινελιά.

Ο Ντ' Αννούντσιο ήταν ένας μεγαλομανής, ριψοκίνδυνος και σε μεγάλο βαθμό  δημοφιλής."Πρέπει να δημιουργήσετε τη ζωή σας, όπως θα δημιουργούσατε ένα έργο τέχνης. Είναι απαραίτητο η ζωή ενός πνευματικού να είναι έργο τέχνης μαζί του ως θέμα. Η αληθινή υπεροχή είναι εδώ. Οπωσδήποτε, πρέπει να διατηρήσετε την ελευθερία, μέχρι το σημείο της μέθης", γράφει ο Ντ'Αννούντσιο στο Il Piacere, ένα διφορούμενο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που δημοσιεύθηκε το 1889." Ο κανόνας για έναν διανοούμενο είναι αυτός: να εξουσιάζει και όχι να εξουσιάζεται ".



Οι ιταλικές πολιτιστικές ιστορίες λένε ότι ο Ντ' Αννούντσιο έφερε την Ιταλία στον 20ό αιώνα. Πιο συγκεκριμένα, εισήγαγε την Ιταλία στο μηδενισμό. Δόξασε έναν κόσμο με τις αισθήσεις, την ευχαρίστηση και την ομορφιά με κάθε κόστος. (Βέβαια, οι δαπάνες αυτές αντιμετωπίζονταν συχνά από άλλους ανθρώπους. Συνεχώς χρεοκοπούσε.)

Εισήγαγε ένα ήθος έντονης αίσθησης, παρακμιακό και πρωτο-φουτουριστικό: το σεξ και η βία, έστω κι αν βλάψουν τους ανθρώπους, ήταν τελικά καλά, επειδή ήταν όμορφα και εντυπωσιακά - όσο πιο μπαρόκ, τόσο το καλύτερο.

Τον καιρό του, ο Ντ' Αννούντσιο ήταν διάσημος για τις ρομαντικές περιπέτειές του - συνέχισε με την γνωστή ηθοποιό Ελεονώρα Ντούσε, ανάμεσα σε πολλές άλλες, και περιέγραψε τις σχεδόν καταναγκαστικές σεξουαλικές του εμπειρίες στη μυθιστοριογραφία του - η περιγραφή παιγνίων ήταν τόσο αμφιλεγόμενη ώστε προκάλεσε θρησκευτικούς αγώνες μεταξύ των ηθοποιών και των μελών του ακροατηρίου. Μέσω ενός έργου, της La Nave, πρότεινε την Ιταλία να πάει στον πόλεμο μέχρι την αποκατάσταση της Βενετικής Δημοκρατίας, μια απειλή που η αυστριακή πρεσβεία πήρε αρκετά σοβαρά για να διαμαρτυρηθούν.

Μόλις έγινε αρκετά διάσημος, εκλέχθηκε στο ιταλικό κοινοβούλιο, κυρίως για να αποδείξει ότι ήταν πολύ δημοφιλής. (Αυτή ήταν η καμπάνια του). Κάποτε στο Κοινοβούλιο, χρησιμοποίησε την ευκαιρία να κάνει ομιλίες για το πόσο λαμπρός ήταν και πόσο η δημοκρατία ήταν ανόητη επειδή ο μέσος άνθρωπος είναι χαζός.


Ένιωθε ότι το κράτος πρέπει να ξεφύγει από τον λαμπρό λαό και ίσως να συμμετάσχει σε διαρκή αυτοκρατορική επέκταση, διότι ο πόλεμος είναι ένα όμορφο και ένδοξο χωνευτήριο. Δεν επανεξελέγη. Αλλά αυτό ήταν ωραίο γι 'αυτόν: διαπίστωσε ότι η νομοθεσία είναι βαρετή και ανεπαρκώς ιδεολογικά καθαρή. Ήταν ακόμα πολύ δημοφιλής.

Όταν ο Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε, ο Ντ' Αννούντσιο κάλεσε αμέσως την Ιταλία να εισβάλει παντού. Αν και ήταν στα 50 του, πήγε στο μέτωπο για να ηγηθεί των μαχών, πηγαίνοντας από υπηρεσία σε υπηρεσία. Διοικούσε τις βομβιστικές ομάδες ως πιλότος μαχητών. Οδήγησε τολμηρές εκστρατείες ιππικού. Οδήγησε μια αδύνατη ναυτική επιδρομή η οποία δεν κατόρθωσε να τορπιλίσει τίποτα, αλλά άφησε πίσω του την αυτοσυγκρασιακή προπαγάνδα σε αδιάβροχο μελάνι. Επανέλαβε το κόλπο αεροπορικώς, ρίχνοντας 50.000 φυλλάδια στη Βιέννη. Δεν είχε τον κόπο να τα μεταφράσει στα γερμανικά. Συγκεκριμένα πέταξε πάνω από την Αυστριακή πρωτεύουσα σκορπίζοντας παντού φυλλάδια, πολύχρωμες κάρτες και ανθοδέσμες.

Ήταν τρομερά απογοητευμένος όταν τελείωσε ο πόλεμος. Πήρε μερικές εκατοντάδες στρατιώτες και εισέβαλε στην πρώην αυστρο-ουγγρική πόλη Φιούμε (σύγχρονη Ριέκα, Κροατία), και την κήρυξε ανεξάρτητη χώρα με τον εαυτό του ως ηγεμόνα. Η λογική του; Η πόλη ήταν 65% Ιταλική και το νέο κράτος θα φαινόταν να «βοηθήσει» τις καταπιεσμένες εθνικότητες σε όλο τον κόσμο, όπως οι Ιρλανδοί, οι Αιγύπτιοι και μερικές βαλκανικές αυτονομιστικές ομάδες.


Όντας ο εαυτός του, φυσικά τη μεταμόρφωσε σε μια θετική προς το σεξ κορπορατιστική ελευθεριακή κοινότητα τέχνης. Για 15 μήνες. Μετά από έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, κανένας, εκτός από τον Ντ' Αννούντσιο, δεν ήθελε να μεταπηδήσει ξανά στη μάχη - και η τελική εθνικότητα του Φιούμε βρισκόταν ακόμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ο Ντ' Αννούντσιο πίστευε ότι μια χώρα διατηρείται με πίστη και όχι με εμπιστοσύνη. Ως εκ τούτου, αντί να προσπαθεί να κυβερνήσει ευγενικά ή ειλικρινά, σκέφτηκε ότι ένας ηγέτης πρέπει να ενεργεί σαν επικεφαλής μιας θρησκείας - όχι απλά ένας πάπας ή ένας μεγάλος μουφτής, αλλά ένας Μεσσίας. Δεν είναι σαφές εάν δομήθηκε η κυβέρνησή του ως προσωπολατρία επειδή σκέφτηκε ότι θα ήταν αποτελεσματική ή επειδή η τόση εμμονή με τον εαυτό του το έκανε το αναπόφευκτο.

Καταλάβατε πως έμοιαζε, επειδή έχετε δει τους μιμητές. Ο Ντ' Αννούντσιο έκανε στυλιζαρισμένες φλογερές ομιλίες γεμάτες ρητορικές ερωτήσεις από μπαλκόνια που πλαισιώνουν ψευδοθρησκευτικές εικόνες. Εξόπλισε τα στρατεύματά του με διακοσμημένα μαύρα πουκάμισα και μαλακά παντελόνια και τους είπε να περπατήσουν στους δρόμους σε στήλες, οι παλάμες ανυψωμένες σε μια ευθεία που θα σχηματίζουν το Ρωμαϊκό χαιρετισμό, τον οποίο αργότερα πήραν οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές.

Αποκάλεσε τον εαυτό του Il Duce. Ενθάρρυνε τα στρατεύματά του να επιτίθονται στους κατώτερους ανθρώπους ώστε να συσπειρώσουν το ηθικό όλων των άλλων και προσπάθησαν να ιδρύσουν μια αντι-κοινωνία των Εθνών για να ενθαρρύνουν τη συνεχή επανάσταση αντί για την ειρήνη.

Κανείς δεν ξέρει αν ο d'Annunzio εξύψωσε τη βία εξαιτίας μιας προ-μεταμοντέρνης φουτουριστικής πεποίθησης ότι οι νέες δομές θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο από την πλήρη καταστροφή -τη νεωτερικότητα που μαστίζει το κατεστραμμένο παρελθόν ωσάν βράση - ή αν βρήκε απλά την αδρεναλίνη που προκαλεί. Άλλα εκ των κυβερνητικών του ιδεωδών του ήταν ειδυλλιακά - καθιέρωσε τη μουσική ως κεντρικό καθήκον του κράτους που κατοχυρώθηκε στο σύνταγμα, καθώς και νυχτερινές ρίψεις πυροτεχνημάτων και αναγνώσεις ποίησης. Στην ουσία, πίστευε στην κυβέρνηση με θέαμα.

Πολλοί καλλιτέχνες της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων που πραγματικά έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, πίστευαν ότι ήταν ένα τολμηρό και προκλητικό πείραμα σκέψης το οποίο θα έπρεπε να επιτραπεί να συνεχιστεί επ 'αόριστον. Παρ 'όλα αυτά, η ίδια η Ιταλία πολιόρκησε τελικά το Φιούμε (ή όπως το χαρακτήρισε ο Ντ' Αννούντσιο, Καρνάρο) και απαίτησε την παραίτηση του Ντ' Αννούντσιο.

Ανταποκρίθηκε κηρύττοντας τον πόλεμο στην Ιταλία και οδηγήθηκε σε επιθετικές πειρατικές επιδρομές για να κλέψει τις προμήθειες. Αυτό ήταν εκπληκτικά δημοφιλές στον ιταλικό λαό. Ο ιταλικός στρατός έπρεπε να πολιορκήσει την πόλη για πέντε ημέρες για να αναγκάσει την παράδοσή του.

Αποσύρθηκε σε ημι-αποχώρησή του μετά το 1922, όταν ένας άγνωστος του επιτέθηκε σπρώχνοντάς τον έξω από ένα παράθυρο στη Γκαρντιόνε Ριβιέρα, που του άφησε άσχημο τραύμα. (Ή ίσως έπεσε μόνος του. Ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη.)

Ο Μουσολίνι, που ήταν τότε ένας αναδεικνυώμενος πολιτικός, τον έλουσε με χρήματα όντας φανατικός οπαδός του. Ο D'Annunzio ονομάστηκε Πρίγκιπας του Μοντενεβόσο και επίτιμος στρατηγός της Πολεμικής Αεροπορίας. Χρησιμοποίησε τον ελεύθερο χρόνο και τα χρήματά του για να αυξήσει περαιτέρω την ήδη μεγαλοπρεπή περιουσία του, «το ιερό των ιταλικών νίκων», το οποίο περιλάμβανε ένα γραφείο με μια εξαιρετικά χαμηλή πόρτα, έτσι ώστε όσοι εισερχόταν έπρεπε να τον προσκυνήσουν. Τελικά πέθανε από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1938. Η πνευματική κληρονομιά που άφησε, ήταν τεράστια.

Πηγές: www.atlasobscura.com

            "Η Αυτοβιογραφία μου", Μπενίτο Μουσσολίνι